Dierencentrum De Ark

Hoe gaat het met ...2

Asiel en pension

Hoi,
 
Ik wil jullie even laten weten dat het prima gaat met Joep.
Het is een schat van een beestje en een echte kroelkat.
Ook met de hond, toch een flinke dame (Hollandse herder) gaat
het goed. Joep is onze, toch wel stoere Troef, 100%  de baas. Hij hoeft zijn pootje
maar op te tillen en Troef doet gedwee een paar stappen achteruit.
Heel leuk en lief om te zien. Hij gaat ook heel brutaal in haar grote hondemand
liggen en zij vindt het allemaal prima. Nog even en ze liggen samen in de mand.
 
Al met al niets anders dan goede berichten.
 
Hartelijk groet,
Nella Veerman

Hallo allemaal,

Op 1 november hebben wij jullie nummer 5717 opgehaald bij het dierenasiel. Sinds die dag heet zij Minet.
Minet heeft de eerste dagen best moeten wennen. Weg van haar vriendjes en vertrouwde omgeving. Maar al snel voelde zij zich hier lekker thuis. Het is een echte knuffelkat. Ligt graag op schoot en is zeer nieuwsgierig. Er ontgaat haar weinig. Maar bovenal is ze heel erg lief. Wij zijn erg blij met haar.

Wieger en Wilma Feenstra

Hallo Anita, Petra en andere medewerk(st)ers.

 

Wij wensen jullie hele fijne feestdagen toe en een heel gezond 2012.

Wij hopen dat weer veel dieren een goed tehuis vinden via jullie asiel. Zelf hebben wij 1 november onze Cato bij jullie opgehaald en samen met Dries, die ook bij jullie vandaan komt zijn zij een heel leuk stel. We genieten volop van ze.

We sturen nog even een foto.

Gt Jan en Jannie

 

 

 

 

 

 

 

 

Hier even een update over de kleinste kitten die jullie hadden toen ik kwam kijken. Namelijk nr 5714 die sinds 7-11-2011 Tygo (spreek uit als taigo) heet.
Ik had natuurlijk al een poes van 7 jaar en zij vond het de eerste week toch niet zo gezellig dat onze kleine vriend hier ook kwam wonen. De kleine Tygo heeft de 1e week niet veel meer gedaan dan heeeel veeel slapen en niezen.  Uiteindelijk werd mijn eigen poes van de stress ook ziekig, allebei ff ingeent de 1 bij mijn eigen dierenarts en de ander bij jullie dierenarts op jullie kosten (netjes!)
Maar al snel ging het al beter tussen de 2.. En nu slapen ze wel naast elkaar en spelen heel veel samen! De kleine is super speels en niets ontgaat hem, hij was heeel zwart met wit.. maar dat zwarte is overdag toch aan het verkleuren naar bruin haha. Maar hij doet het erg goed, vanaf het eerste moment zindelijk en niets gesloopt :) zelfs geen bal uit de kerstboom gehaald!
Bedankt voor deze lieve mooie kitten !
 
Groetjes Anousa Lizzy & Tygo

Hallo allemaal,

Ongeveer een week geleden heb ik samen met mijn moeder en broer Snoetje opgehaald. In het dierenasiel was ze erg angstig en kregen we haar amper te pakken. In de auto veranderde er niet veel en begon ze protesterend te mauwen. Thuis lieten we haar voor de kattenbak vrij. Ze durfde er niet uit te komen voordat wij weggingen en dus hebben we haar toen met rust gelaten. Toen ik kwam kijken zat ze achter de sjoelbak die we daar toevallig hadden staan. Daar hebben we haar gelaten tot mijn vader thuiskwam en de sjoelbak weghaalde. Ze verstopte zich toen in de kattenbak en kwam er niet meer uit, tot we besloten te gaan slapen toen is bij mijn ouders onder bed gaan zitten. Daar hebben we haar uiteindelijk ook onder vandaan gehaald. Die nacht was ze erg onrustig, misschien kwam dat omdat we de deur van de woonkamer dicht hadden gelaten. Het is natuurlijk voor een kat erg fijn om daar rond te hangen want naar buiten mag ze nog niet. De gesloten deur zorgde er voor dat ze bij mijn broer op de deur ging bonken. Voor de rest maakte ze ook veel lawaai dus het was wel even wennen. Die dag erop hebben we haar eruit gehaald en naar beneden gebracht. Daar liet ze zich gewillig aaien maar ze was toch nog heel erg angstig.

We lieten deze keer de woonkamer open en die nacht verliep wat rustiger. Ja, af en toe rommelde ze wat in de kattenbak maar je kunt een kat niet verbieden om naar de wc te gaan  De volgende dag was heel bijzonder. Toen ik naar beneden kwam zat op me te wachten.

Ze begon mauwen toen ik binnenkwam en ik dacht dat ik wat fout deed of zo maar uiteindelijk was dat alleen maar om aandacht. Die dagen erna is ze niet veel veranderd. Ze sliep beneden en was een stuk minder angstig. Ze schrikt nog wel als we gaan stofzuigen of van vuurwerk maar dat is niet meer dan normaal. Kortom ze voelt zich helemaal thuis! Een echte knuffel kat is het!

groetjes,

Familie Dirksen (geschreven door Denise)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hallo lieve verzorgers van dierenasiel de Ark,

Misschien weten jullie nog wie ik ben. Ik was bij jullie poesnr. 5659. Ik ben bijna 2 maanden bij jullie geweest. Tot 11 november j.l.. Toen kwamen er opeens 3 vreemde mensen bij ons de kooi binnen. Twee waren er maar aan het praten en vragen en er was ook een meisje bij die mij maar de hele tijd volgde en aaide en waar ik de hele tijd ook achter aan liep. Ze noemde me de hele tijd maar liefje en scheetje en dat ik er zo lief uit zag. Dus heb ik me maar eens van de beste kant laten zien. En ja hoor opeens vonden ze me alle drie geweldig en grappig en zooo lief.
En zo gebeurde het, voordat ik goed besefte, dat ik in een kooitje meeging naar mijn nieuwe baasjes. Daar stond me weer een grote verrassing te wachten. Daar zaten nog meer poezen. Wel 4 stuks. Ze heten Floortje, Peppie, Bo en Sam en ik kreeg de naam Robin. Klinkt als een juweeltje maar dat ben ik dan ook als je naar de fotoś kijkt. Ik voelde me er gelijk thuis tot groot ongenoegen van de andere katten. Die vonden dat maar niets zo'n klein mormel erbij. Overal waar ik liep hoorde ik een blaasconcert. Meer van hun dan van mij. Dus de eerste dagen heb ik veel op schoot gezeten en me lekker laten  betuttelen en 's avonds zat ik de eerste twee nachten alleen op de badkamer. Want mijn nieuwe baasjes waren bang dat de grote katten met me zouden vechten. Ik vond het niet erg alleen op de badkamer. Kon ik lekker van mijn rust genieten. Want een dag met allemaal vreemde mensen en katten om me heen was wel erg vermoeiend. Ik loop dan ook de hele tijd mijn baasjes of de andere katten achterna. Heerlijk al die aandacht die je dan krijgt. Hierna ging het iedere dag wat beter en werd het blazen naar elkaar ook minder, want ik liet natuurlijk ook wel duidelijk van me horen. Intussen heb ik helemaal mijn draai gevonden. Hier kan ik heerlijk spelen, overal staat wel iets voor mij om te spelen. Krabpalen overal, muisjes, de andere katten, mijn baasjes en dan nog zoveel dingen die ik leuk vind maar waar ik niet aan mag. Ik hoor vaak mijn naam. Maar ja wat wil je met zo'n mooie naam. Die kun je niet vaak genoeg horen. Miauw.... Wat ik ook heel erg leuk vind is als ik mijzelf in het glas van de kast zie. Ik doe dan altijd zo raar omdat ik dan wil spelen met de andere kat die ik zie en dat ziet er dan soms heel raar uit hoe ik doe. Ik hoor mijn baasjes dan lachen en over mij praten hoe mooi ik voor de kast sta en naar mezelf zit te kijken. Ik hoor ook dat mijn baasjes zeggen dat ik een brutaaltje ben. Helemaal ongelijk hebben ze niet want als ik graag iets wil probeer ik dat met alle middelen te bereiken. Als dat inhoudt dat ik soms mijn pootje met opheffen naar de andere katten of mijn baasjes dat doe ik dat. Maar niet om ze pijn te doen. Moet toch ook laten weten dat ik er ben. Ook wil ik jullie nog laten weten dat ik in mijn nieuwe huis ook naar buiten kan. Ze hebben twee buitenkooien waar ik de hele dag in kan als ik dat wil. Dan moet ik door het poezenluik. Maar om dat te bedienen ben ik nog niet sterk genoeg. Dus soms zetten mijn baasjes me buiten door het luik en maken het weer open als ik naar binnen wil. Maar zo heel leuk vind ik het nog niet buiten. Ben nu nog het liefste binnen. En als laatste wil ik nog kwijt dat mijn baasjes helemaal happy met me zijn want dat hoor ik toch wel zo vaak dat klinkt als miauw in mijn oren. En ik ben ook vreselijk happy, ik heb het hier geweldig naar mijn zin.

Heel veel miauws van Robin.

Hallo Petra en Anita,

 

Voor het geval dat jullie benieuwd zijn naar hoe het met deze twee zusjes gaat: Astrid heeft de stap naar contact gezet. Ze komt nu aaien halen en begint dan al aardig te snorren. En, hoewel het nog wat onwennig en krakerig klinkt: ze laat zich uitgebreid horen.  Macy is nog niet zover. Die zit trouwens onder de plak; mag pas eten als Astrid klaar is het lekkerste uit beide bakjes te halen.  Voor oppakken is het nog te vroeg. Ze moeten het dus nog even zonder smeersels en pillen doen. Ik duim maar dat ze gezond blijven.  Aan mijn bank is wel te zien dat dus ook de nageltjes niet geknipt worden....

Ik heb altijd nogal brutale en bemoeierige katten gehad, dus het blijft voor mij best wennen aan deze brave en schuchtere beestjes. Maar ik ben wel blij met hun aanwezigheid in huis.

 

vriendelijke groet,

Lineke Mol

Hoe gaat het met…..Hannes? Opgehaald op 29 oktober 2011.

Twee maandjes geleden ben ik door twee baasjes opgehaald uit het asiel op een vroege zaterdagmorgen. Mijn naam is Hannes en ik heb enkele maanden bij jullie in het asiel gezeten. De baasjes hebben mij sindsdien een nieuwe naam gegeven: Didi. Eenmaal in mijn nieuwe huis aangekomen voelde ik mij redelijk snel op mijn gemak. Ik had mooie spulletjes om mee te spelen en mooie mandjes om in te slapen. De eerste maand heb ik beneden geleefd. Ik hou wel een beetje van spelen en het leukste vind ik om bij mijn baasjes op schoot te liggen en te knuffelen. Sinds enkele weken ga ik ook naar buiten toe met een mooi bandje om mijn nek en ik mag nu ook naar boven toe. Ik hou er ook van om naar buiten te kijken of lekker op bed te slapen. Ik heb het hier heel erg naar mijn zin bij mij nieuwe baasjes. Op de foto’s kunnen jullie zien hoe ik er nu uit zie in mijn nieuwe thuis!

Een poot van Didi (Hannes).

Hoi Anita,

 

Wij willen even laten weten hoe het gaat met Bailey.

We hebben haar op 12 november 2011 meegenomen bij asiel de ark.

Toen we haar mee nemen was ze ziekjes en snotterig, maar nu is ze helemaal opgeknapt.

Ze is actief,lief, en gek op vogels,ook al mag ze nog niet naar buiten.

Ze vind het leuk om met water te smeren (vooral haar waterbak is favoriet)

En vind het heerlijk om te kroelen.

 

Bedankt voor dit super poesje!

 

Groetjes Robert & Anita Foppen